İnsan hayatını anlamlı kılan ana unsurlar; iman, sağlık,iyi bir eğitim, güzel bir geçim (iş), aile ve sosyal yaşamdır. Bu altı unsurdan birinin eksik olması, farkında olsak da olmasak da hayatımızın ahengini bozmaktadır. Dolayısıyla, bu temel hususlara halel getirecek her türlü hatadan, kusurdan kaçınmak herkesin kendi yararına olacağı gibi, toplumun da faydasınadır.

         Bundan dolayı milletler, kendilerini yaşatacak ve geliştirecek kaliteli bireyler yetiştirmeye mecburdur. Aksi halde kendi sonunu kendisi hazırlamış olur ki, bu da “toplumsal intiharı” kabullenmek demektir.

Toplumsal ahengi, bireysel başarıyı ve mutluluğu sağlayacak olan en önemli âmil; karşılıklı sevgi, saygı, hoşgörü ve dayanışmadır. Bir toplumda bu hasletler ne kadar kuvvetli ise o toplumun istikbali de o derece parlaktır. Bunun farkında olan toplumlar, kurdukları devlet, vakıf, dernek vb. organizasyonlarla aileyi güçlendirmeye ve nitelikli bireyler yetiştirmeye azami gayreti göstermektedirler. Bunun yanı sıra, bu güzel çalışmaları verimsiz kılmak, bireysel ve toplumsal hayatın ahengini bozarak kaos oluşturmak için durmadan çalışan; “KİBİR” denilen, şeytani ve nefsanî bir virüs, bir iç kurdu vardır ki, pek çoğumuz farkında olmadan bu şeytani hastalığın pençesine düşmekteyiz. Bu kendini beğenme, kendini başkalarından üstün görme öyle bir illettir ki, bu hastalığa yakalanan bireyler ve toplumlar asla iflah olmazlar. Yukarıda sözünü ettiğimiz, insan hayatını anlamlı kılan unsurların tamamını tahrip ettiği gibi, kişinin kalbini de karartır.

         Bana göre bütün eğitim sistemlerinin ve organizasyonlarının ilk önce çözmesi gereken problem, bu “Kibir Hastalığı”nı ortadan kaldırmak olmalıdır. Şeytanın, Âdem’e (a.s.) karşı gösterdiği kibir, “şeytani bir düşünceyle” bir bakıma hoş görülebilir ise de, insanın insana karşı kibirlenmesi asla ve asla hoş görülemez. Zira Hz. Âdem’den (a.s.) bu yana, bir istisna dışında (Hz. İsa’nın yaratılışı), bütün insanlar bir damla sudan yaratılmaktadır. Hiçbir şahıs kendi anne-babasını seçme, mensup olduğu milletini tercih etme; akıl, zekâ ve yeteneklerini, rengini, ırkını, cinsiyetini, yakışıklılığını, güzelliğini vs. belirleme iradesine sahip değildir. Bu gerçek apaçık önümüzde dururken aklı başında olan bir insanın kibirlenmek yerine Allah’ın (c.c.) kendisine vermiş olduğu nimetlerden dolayı daha çok şükretmesi ve bu nimetlerden yoksun gördüklerine karşı daha hoşgörülü olması, tevazu göstermesi gerekmez mi?

          Dahası, Cenâb-ı Allah Kur’an-ı Kerîm’inde: “Allah’a kulluk edin ve O’na hiç bir şeyi şirk koşmayın. Anaya, babaya da iyilik edin; yakınlara, yetimlere, yoksullara, yakın komşuya, uzak komşuya, yanınızdaki arkadaşa, yolda kalmışa, elinizin altındakilere (köle, cariye, hizmetçi ve işçiler vb.) de iyilik edin. Şüphesiz Allah, büyüklük taslayıp, böbürlenen hiç bir kimseyi sevmez” (Nisa:36), buyurmuşken ve sevgili peygamberimiz Hz. Muhammed (s.a.v.): “Kalbinde bir hardal tanesi kadar kibir olan Cennet’e giremez” ve yine “Ey insanlar! Rabbiniz birdir. Babanız da birdir, hepiniz Âdem'in çocuklarısınız. Âdem ise, topraktandır. Allah katında en kıymetliniz takvâsı (Allahü teâlâdan korkarak haramlardan, günâhlardan sakınması) çok olanınızdır. Arab'ın Acem'e bir üstünlüğü yoktur. Üstünlük ancak takvâ iledir”, demiş iken, hâlâ kibirlenmeye devam edenlere ne demeli? …

          Allah (c.c.) milletimizi ve bütün insanlığı bu “Kibir Hastalığı”ndan kurtarsın ve korusun. Âmin… 02.07.2007

Mükremin Öner

onermukremin@gmail.com