450 yıl önce Büyük Kabardey Prensi İdar TEMRUKO’nun ülkesini ve halkını Kırım Hanlarının ve Dağıstan Şamhallarının(Hanları) saldırılarından korumak hem de diğer Çerkes Prenslerine karşı daha güçlü olmak gayesiyle Rus Çarı IV. İvan GROZNİ (Korkunç İvan) ile bir askeri yardımlaşma antlaşması yapmış. Daha sonra da kızı Goşaney’i (Maria) Çar ile evlendirmiş; tabii ki akrabalık kurmak suretiyle Rusların daha çok yardımını sağlamak için. Bu olay hem Prens İdar Temruko hem de Prenses Goşaney için çok önemli bir fedakârlık olsa gerek. Şöyle ki; halkı ve ülkesi için bir baba kızını ayıya verecek, kızı da aynı düşünceyle ayının koynuna girmeyi göze alacak! Bu gerçekten çok büyük bir fedakârlıktır. Lakin bu fedakârlık uzun vadede Çerkeslerin faydasına olmamış; aksine zararına sonuçlar doğurmuştur. Çünkü bu askeri antlaşmadan sonra Ruslar Kuzey Kafkasya’nın tabii, yeraltı ve yerüstü zenginliklerinin, stratejik ve askeri bakımdan öneminin farkına varmışlardır.

Çarlık Rusya’sı bilahare Kuzey Kafkasya’ya göz dikmeyip bu antlaşmaya sadık kalmış olsaydı bu günkü Kafkasya ve Kafkas Halkları (Çerkesler) çok farklı bir konumda olurdu. Bugün milyonlarca Çerkes ata yurdundan kopuk olarak yaşamak mecburiyetinde ise bunun baş müsebbibi Ruslardır. Çerkeslerin yegâne kusuru o günün şartlarında devlet kuramamaları ve Ruslardan daha güçlü olamayışlarıdır. 

Sadece Kafkasya ile sınırlı kalmayan saldırgan, işgalci ve zalim Rus Emperyalizmi doğuda ve batıda elinin ulaştığı, gücünün yettiği her ülkeye saldırmış, işgal etmiş, zulmetmiş, sömürmüş ve kana bulamadığı toprak bırakmamıştır.

Zihniyet bozuk olunca “Yavuz hırsız ev sahibini bastırır” misali, hazır bir de askeri yardımlaşma antlaşması varken bu fırsat kaçırılır mı? Ruslar derhal Kuzey Kafkasya’yı ele geçirmenin planlarını yapıp uygulamaya koyuldular. Çerkesler de bin yıllardır yaşadıkları öz yurtlarını korumak için Ruslarla savaştılar. İşte bu savaş 295 - 300 yıl gibi insan aklının almayacağı uzun ve çetin bir ölüm kalım savaşı olarak seyretmiş ve Çerkeslerin (Kafkas Halklarının) mağlubiyeti ve 11 Mayıs 1864 Soykırım Sürgünüyle noktalanmıştır. Şimdi birilerinin kalkıp da bu tarihi gerçek apaçık ortada dururken, Kabardeyler Çarlık Rusya’ya kendi istekleriyle 1557 yılında iltihak ettiler demesinden daha vahim, daha yalan ve daha kötü ne olabilir ki? Üstelik bunu söyleyen de sözüm ona hem Tarih Araştırmaları Doktoru ve aynı zamanda Profesör! Dahası bu zat Dünya Çerkes Birliği’nin de Başkanı !... Bu DÇB’nin hali-                         hazırdaki yapılanmasıyla ve sorunlara bakış açısıyla dünya Çerkeslerini temsil etme makamında olamayacağı endişemi taa bir yıl önce 06 Mayıs 1996da İstanbul’da yapılan VII. Olağan D.Ç.Birliği Kongresinin akabinde “Dünya Çerkes Birliği Üzerine Düşünceler (15.08.2006 tarihli)” başlıklı makalemde dile getirmiştim. (Bu makalem halen Uzunyayla Com.da yayındadır.) Bugün görüyoruz ki maalesef dile getirdiğim endişelerimde haklı çıkmışım.

Olan olmuş, tarih günahıyla sevabıyla olayları kayda geçmiştir. Bugün Çerkesler (Adıgeler) Rusya Federasyonu içerisinde olmak ve ilişkilerini en üst seviyede tutmak gereğini duyabilirler ki, aynı Federasyon bünyesinde bulunmanın da gereği budur zaten. Buna da hiç kimsenin bir diyeceği olamaz. Lakin sen kalkıp da 300 yıl vatan uğruna dökülen kanları terörist kanı gibi göstermeye, 21 Mayıs 1864 Soykırım Sürgününü hiç olmamış saymaya kalkışırsan, sen bugün diasporadaki 7-8 milyon insanı tarihen yok saymaya zemin hazırlarsan, kendi süfli emellerin uğruna bütün Çerkes Tarihini yalanlarsan, bunu yaparken de geçmişte Rus Çarlarının Çerkeslere reva gördüğü haksızlığın bir benzerini günümüz Rusya Federasyonu Devlet Başkanı PUTİN’in de yapmasına çanak tutarak Çerkesleri maddi menfaatler uğruna tarihini inkar eden bir millet yerine koydurursan buna kimse tahammül edemez ve etmemelidir. Buna Türkiye’deki Kafkas Dernekleri Federasyonları hiç mi hiç tahammül göstermemelidir. Nitekim Birleşik Kafkas Dernekleri Federasyonu bu konuda gerekli tepkiyi iki defa göstermiştir. Ayrıca, Birleşik Kafkasya Konseyi Başkanı Sayın Sönmez CAN’ın “450. Yıl Safsatası”, Sayın, İ. Şamil ÖZTÜRK’ün “1557den 2007ye 450 Yıl”, Sayın Oğuz BERK’in “Federasyon Başkanı İstifa Etmelidir”(Epeyce sert olduysa da- olacak o kadar da); Sayın Ergün YILDIZ’ın “Altımızı Oyarlarken” başlıklı makaleleri ve yine benim “Yalan Üzerine Tarih Yazılmaz” başlıklı makalem bu 450. YIL YALANINA VE SAHTEKÂRLIĞINA tepki yazılarıdır. Bugün memnuniyetle öğrenmiş bulunuyorum ki Kafkas Dernekleri Federasyonu da daha önceki yetersiz tepkilerine ilaveten fevkalade güzel bir açıklama daha yapmış bulunmaktadır. Bu konuya şöyle ya da böyle duyarlılık gösteren herkese bu vesileyle de teşekkürlerimi sunuyorum. Bu tarihi çarpıtma girişimine destek vererek veya sessiz kalınarak kazanılacağı zannedilen faydadan çok zararın gelecek nesillerimize dokunacağının hesabı iyi yapılmalıdır.

Rusya Federasyonu ile ilişkileri geliştirmek için illa tarihimize yalan katmak geremez. Bunun pek çok yolu vardır ve D.Ç.B. Başkanına ve diğer Başkanlara düşen görev tarihi yalanlama, çarpıtma kolaylığına kaçarak değil, zor da olsa Çerkeslerin menfaatlerini koruyabilen onurlu çözüm yollarını bulup uygulayabilmektir.

Bugün illa ki Çerkesler (Adıgeler) Rusya’ya gönüllü katılıma formül arıyorlarsa ki birileri bunu çok istiyor, son kurulan Rusya Federasyonuna katılma kararının tarihini esas alarak bundan böyle bu birlikteliği daha sağlam temellere oturtabilirler. Bundan sonra Ruslarla Adıgelerin karşılıklı olarak çıkarlarının gözetilerek, ilişkilerin en üst seviyelere çıkarılacağına ilişkin bir antlaşmayı deklere edebilirler. Bu vesileyle de Yeni Çar PUTİN geçmişte Rus Çarlarının ve Komünizm dönemi Devlet Başkanlarının Kafkas Halklarına yapmış oldukları zulümden, haksızlıktan, sömürüden ve kendi döneminde de uygulanan zulümlerden dolayı  özür dileme erdemliliğini gösterirse Ruslar ve Çerkesler neden kardeşçe bir arada yaşamasınlar ki. Bizim böyle güzel bir birlikteliğe hiçbir itirazımız olmaz ve olamaz. Yeter ki tarihi gerçekler saptırılmasın. Çerkeslerin onuruyla oynanmaya kalkışılmasın.

450. Yıl Safsataları da göstermiştir ki Çerkes Toplumunun gerçekten “Toplum Önderi” sorunu vardır. Bundan önceki “Çerkes Toplumunun Önder Sorunu” başlıklı makalemde konuyu yöresel mahiyette ele almıştım. Ancak görünen odur ki genel anlamda da bir önderlik sorunu yaşanmaktadır. Buna behemehal bir çözüm getirilmesi ve Çerkeslerin; tarihine, kültürüne ve onuruna yakışan, nitelikli, inançlı, bilinçli, kucaklayıcı ve bilgili önderlerini çıkarmaları ve onun etrafında kenetlenmeleri zarureti vardır. Kafkas Dernekleri ve Federasyonları daha fazla vakit kaybetmeden birlik ve beraberliğin yollarını bulmak zorundadırlar. Birileri bu uğurda samimiyetle, özveriyle ve inançla başı çekmelidirler; birileri de onlara gerekli desteği vermekten geri durmamalıdırlar. Aksi takdirde tarih önünde sorumluluktan kimse kurtulamaz.

Ben ümitliyim. Çerkesler eninde sonunda layık oldukları inançlı, ufuklu, vizyonlu, cesur ve sevgi dolu önderlerini çıkaracaklardır.

Siz ne dersiniz? Görüş, öneri ve yorumlarınızı bekliyorum.

Mükremin ÖNER

onermukremin@gmail.com