— Bak, bunu Dane’ye götüreceksin. Eksik kalan çok az bir yeri var, orasını tamamlayacak. Selamımı da söyle.

— Ama ayıp değil mi nine; hadi Dane’nin işi varsa? Nasıl yapsın o zaman?

— Adettendir; evlenecek kızın çeyizine yardım eder genç kızlar. Hem sen dediğimi yap, gerisine karışma. Ablan gelin olacak, sıra sana geldi; sen daha xabzeyi bilmiyorsun. Hadi, git artık!

Güldü.

Burnuma keskin bir duman kokusu doldu, kaçtım. Bir an kalakaldım olduğum yerde. Neden sonra kendime gelip bana direnen ayaklarımı sürükleyerek çıktım avludan. Yerdeki çimenleri ezerken söyleniyordum:

Bir şey olacak, bir şey var…

Karıncaların kaçıştığını hissediyordum adeta adım attıkça. Bazen durup ayağımın ucuyla yeri eşeliyordum; bahar yağmurunu kana kana içen toprak dağılıyor, yapışıyor, isyan ediyordu insafsızlığıma. Ucu kıpkırmızı kızaran burnumu çekip yoluma devam ediyordum. Benden büyük kim çıksa karşıma, durup geçmesini bekliyordum; hoşuma gidiyordu.

— Çok az bir yeri kalmış bunun, selam söyledi.

— Tamam, yaparım ben. İçeri gelsene.

— Yok, gitmem lazım.

— Selam söyle o zaman.

— Tamam.

Bir şey olacak sanki. Bir şey var…

Kalabalık bir çocuk ordusunun ortasında, beyaz bir kafa gördüm; gülümsüyordu. “Dote!” dedim, “Dote gelmiş, yaşasın!”

Bjamiy yapardı Dote, küçük küçük arabalar yapardı.

Nereden geldiğini hiçbirimiz bilmezdik. Arada bir uğrardı köye; gündüz kalır, gece giderdi. Üstü başı perişan olurdu hep; hep üşürdü, hep acıkırdı, hep ağlardı yalnızken. Sadece çocuklarla gülümserdi Dote, sadece bizimle mutlu olurdu. Evden aşırıp peynir, ekmek, domates getirirdik ona. Herkesin annesi bilirdi kaybolan yemeklerin nereye gittiğini, ama kimse kızmazdı bizlere.

Bjamiy yapardı Dote, küçük küçük arabalar yapardı.

Bir şey olacak sanki. Bir şey var.

— Gel, dedi; gel bak ne getirdim size. Gel sen de ye. Hadi!

Yaklaştım. Kirli gömleğinin eteğinde kocaman iğdeler vardı. Gülümsedi, göz kırptı; aldım.

— Ne oldu, dedi; sen hiç böyle susmazdın?

— Bilmem, dedim; içim sıkılıyor bugün.

— Sen çok biliyorsun ama, dedi yine gülümseyerek.

Burnuma keskin bir duman kokusu doldu; kaçtım.

Bir şey olacak sanki, bir şey var.

— Nene, Dote’nin evi yok mu?

— Yok, siy t’ase.

— Neden ki?

— Bilmiyorum, yok işte. Allah ona ev vermemiş.

— Niye ama?

— Eee, sus artık; uyu! Geç oldu bak!

— Nene, Dote nerede uyuyor? İç çekti:

— Bilmiyorum.

Bir şey var…

O gece yine gitti Dote. Yine gitti her gelişinde olduğu gibi. Ama erken döndü bu sefer. Ertesi sabah arabayla getirdiler yorgun, yaşlı bedenini. Mutluydum bir bakıma. Mutluydum, çünkü artık bir evi olacaktı onun da. Karanlık ama sıcak; bir evi olacaktı. Uyurken acımayacaktı artık küçücük kalbim.

Hem, bir şey olacaktı; anlamıştım işte.

Bjamiy yapardı Dote. Küçük küçük arabalar yapardı.

 Şştım Münteha Gülsu