Dün gibi hatırlarım.

          Denizdi gözleri…

Dizime koyardı ak başını. Gür saçlarını okşardım incecik parmaklarımla. Bir yandan da “Jindirak’e”nin masalını anlatırdım; kendimden de bir şeyler katarak. Uyurdu.

O, yetmiş yaşında bir çocuktu.

Dimdik bedeninde kırılgan bir masumiyet taşırdı çoğu zaman. Vakur bir edayla attığı kaya gibi sert adımlarının arkasında, karıncayı dahi incitmekten duyduğu ürperti yatardı gizli saklı. Dışarıdan bakanlar için inatçıydı, aksiydi, asiydi. Ama O; çocuk kalbimin suç ortağı, bazen yaramazlık arkadaşım, sırdaşım, yaşıtımdı. O, benim sığınacak yegane kalemdi.

Dedemdi.

Beraber yaptığımız yaramazlıklar, henüz kendisiyle konuşmayan anneme karşı beni koruma altına alışı, benden hırsını alamayan zavallı annemin çırpınışları… Keşfetmiştim artık, yaşlılar biraz da çocuk olurdu.

Çocuktu benim dedem; dizimde uyurdu.

Ağlıyor…

Hiç görmemişti babasını. Daha kendisi kırklı iken savaşa göndermişler; Sarıkamış’a… Cephede kalmış yıllarca. Dönmüş dönmesine ama Elazığ’a sürmüşler ertesi sabah.

Ağlıyor.

Yine “o” var elinde…

Bghariş’e…

Başucunda asılı dururdu daima. Geceleri ona dokunarak uyur, sabahları ona tutunarak kalkardı. Kocaman bir kolyeyi andırırdı; üzerinde işlemeli, el kadar gümüşler vardı.

— O nedir dede?

— Bghariş’e…

— Ne işe yarar?

— Atların kolyesidir o…

Ağlıyor…

Yine o var elinde…

Gözyaşlarını saklamaya çalışıyor beni görünce. Sessizce  yaklaşıp, sakalından akan damlalara dokunuyorum. Yüzünü çeviriyorum kendime.

— Yatsana yavrum! , diyor.

— Ne oldu dede? , diyorum.

Susuyor…            

— Bunu kim yapmış?

— Xeku’den gelmiş bu.

— Xeku neresi?

— Bizim geldiğimiz yer.

— Biz nereden geldik?

Dayanamayıp gülümsüyor “İllallah!” dedirten sorularıma.

— Peki, sen neden hep ağlıyorsun bu bghariş’eyi görünce?

— Ağlamıyorum ki!

— Ağlıyorsun!

Kaçırıyor gözlerini…

— Sen Xeku’u hiç gördün mü?

— Görmedim yavrum.

— Dede, Xeku yakın mı?

— Yakın. Çok yakın.

Duraksıyor bir an. Gözlerinin nemini gizlemeksizin soruyor;

— Ne yapacaksın, gidecek misin yoksa?

— Evet! Büyüyünce gideceğim!

Zengin bir gülümsemeyle gevşiyor bakışları:

— Beni de götürür müsün?

— Götürürüm!

— Söz ver ama!

— Söz, dede! Bghariş’eyi de götürürüz!

Hıçkırıklara boğuluyor birden bire; ardı ardına iniyor yanaklarından sabırsız damlalar. Sımsıkı sarılıyor bana. Hala elinde tuttuğu bghariş’eye de…

Ağlıyor.

Vatanın asla uzakta olmadığını anlıyorum o gece. Ve yurt aşkının asla kalpten kovulamadığını… Dedemin yetmiş yıllık acılarını filizlendiriyorum minicik kalbimde ve o yetmiş yılın öncesindeki bir o kadarını daha… Yeni umutlar, yeni yeminler, yeni gayeler, yeni sevdalar biriktiriyorum avuçlarımda. Dedemin, yanağımı ıslatan tuzlu gözyaşlarında bulduğum Karadeniz’den intikam alacağıma söz veriyorum. Ve ben; 140 yıl sonra, yeni güneşlere selam veriyor, yeni sabahlara uyanıyorum.

       Bghariş’e şimdilerde babamın başucunda.

                Uzun bir yolculuğumuz olacak beraber.

                İkimiz yalnızca…

                Önce Elazığ