Ben Kayseri’de doğdum.Köyüm olan Aşağı Borandere de tüm hayatım boyunca, ancak  3-5 gece kalabildim ama senin anlattığın uzunyayla’nın her satırında kendimi gördüm.

İnsanlarımızın o çaresizliği,kaşları ,gözleri,tipleri,mimikleri adeta dramatik bir film gibi gözlerimin önünden geçti.Kendimi köyde oynamaya arkadaş bulamayan o iki çocuğun yerine koydum,tüylerim diken,diken oldu.Sonra okumak isteyen ama o fırsatı bulamayan O amcanın  en sonrada teyzelerimizin yerine koydum kendimi ölmeden mezara konmak gibi geldi bana.

    Ağlamak ve sızlanmak bir çözüm getirmiyor ne yazık ki bu kayboluşa bu yok oluşa bir çomak sokmak çözüm için bir şeyler yapmak gerekiyor.Bu çözümü de Van’lılar,Kars’lılar bulmayacak elbette.Hani bir laf vardır ya “ parmağın varsa başını kaşı” diye.

     Münteha hanımın yazılarında bahsettiği gibi cami kapılarında dedikodu yapmakla, düğün,

düğün gezerek goje Jele Hag ( Köy genci hakkı ) adı altında 6 aylık rakı stoku yapmakla maalesef bu gidişat düzelmez.

     Önce kendimize özeleştiri yapmakla başlamalıyız. Uzunyayla bugün niçin bu halde? Bu soruyu kendimize sormakla başlamalıyız. Elbette ülkemizin yanlış tarım politikaları ve sanayileşen toplumun verdiği sonuçlarda vardır.Ama elimizi vicdanımıza koyalım.Biz ömrü hayatımızda uzunyaylanın bu duruma düşmemesi için ne yaptık.Saatlerce,günlerce hatta yıllarca düşünsek sonuç sıfır çıkar kendimizi kandırmayalım.

     Toplum olarak TC.de çok elit bir yerimiz var bende buna katılıyorum.Ama kendi toplumumuza niçin peşin hükümlü ve acımasız davranıyoruz.Niçin birimizin yaptığını diğerimiz hemen yıkmaya çalışmak yerine O’na destek vermiyoruz.Niçin az sayıda ki bu aydın insanlarımızı da hayal kırıklığına uğratıyoruz. Bu toplumda kim başarılı bir şeyler yapıyorsa  Mir gajers,Mir Pışıs ( Bu köle,Bu asilzade) tarzı ortaçağ karanlığına kafamızı gömüyoruz. Çok sevdiğim bir fıkra vardır toplumumuz adına anlatılan  “Bir adam balık yakalıyormuş. Fıkra bu ya oltasına sihirli bir balık takılmış. Balık,kendisini tutan adama

bir öneri getirmiş.

     -Beni bırakırsan senin bir dileğini yerine getireceğim.

Uzunyaylalı hemşerimiz

     - Tamam demiş uzunyaylalı hemşerimiz.

 Balık

     - Ama bu sihrin bir özelliği var. Sana ne verirsem komşuna da 2 katını vereceğim demiş.

Uzunyaylalı kara kara düşünüp mırıldanmaya başlamış

     - Yaw ben 1 torba altın istesem Zinege galhwa Vahabi ( Komşusunun adı) 2 torba altın

        alacak… Ben 1 çift öküz istesem onun 2 çift öküzü olacak.

En son uzunyaylalı hemşerimiz balığa dönmüş ve isteğini bildirmiş.

    - Balik kardeş 1 gözümü çıkar.

     Bu bir fıkra ama inanın gerçeğin ta kendisidir. Kurtuluş reçetesini ilk antibiyotiği birbirimizi sevmek ve destek olmaktır.

    Bir diğer konuya gelelim köylerimizi kurtarmak için bugüne kadar hiçbir şey yaptığımızı sanmıyorum. Bunun tek yolu sivil toplum örgütü kurmaktır. Çok güzel bir söz daha var bu konuda “ Bir elin nesi var,iki elin sesi var” bu yüzyılda artık bireysel güç, güç olmaktan çıkmıştır.Artık toplumların ne istediği ve ne isteyeceği önem kazanmıştır.Bireysel olarak yapılan hiçbir eylem arkasında toplumları bulmadığı sürece amacına ulaşamamıştır. Bunun yolu da Çerkez Karaboğaz köyü ile başlayıp Aşağı  Borandere Köyü ile devam eden köy dernekleridir. Ben bu duygularla 2,5 yıl önce Aşağı Borandere Köyü derneği kurucuları arasında yer alıp 2 yılda yönetici olarak dernekte görev aldım. İnanın bana bu işi kendi işlerimizden artan zamanlarda yapmamıza rağmen 100 yıldır çivi çakılmayan köyümüzde

Hayal bile edilemeyecek gelişmeler yaşandı. Kanalizasyon sisteminden, su sorununun çözümüne kadar sayısız hizmet üretildi. Bu zaman zarfında bu balık fıkralarını canlı olarak yaşadığımız dönemlerde oldu. Ama yılmadık çünkü Allah rızası için yaptığınız işlerde Allah yardımcınız oluyor. Derneğin ilk kurulacağı dönemlerde derneğe %10 köylümüz destek verirken bugün bu sayı %90 ları buldu. Dernek kurulmadan önce herkes köyden kaçar gibi

uzaklaşırken, artık 2 yıldır köye 10 civarı ev yapıldı. Bugün köylülerimizin hayali oldu köyde ev yapmak. Cenazelerimiz ve düğünlerimiz dernek organizasyonu altında yapılıyor. İnsanlar yumruk olmuş kolunu bacağını sokuyor bu acımasız çarkı durdurabilmek için.

     Amaç kültürü yaşatmaksa, amaç dilimizi yaşatmaksa bütün bu öğelerin ana kaynağı

“ADİGE GOJELERİ “dir. Buradan ana derneğimiz Kafder’in yeni yönetimine ve değerli başkanına da sesleniyoruz. Bizim amacımız bu, sizin amacınızda buysa köy derneklerine

bugüne dek uzatılmayan eli siz uzatın. Diğer köy derneklerinin kurulması içinde öncü

olun size ve vizyonunuza da bu yakışır. Sonra bu köy derneklerinin yönetimlerini de

üyeniz yapın. Köylerimizin sorunlarına ortak çözümler arayın. Kafder derneğimizin yeni

yönetiminin bu çağrıya olumsuz bakmayacağına eminim.

     Münteha hanıma bu konuda ki yazıları ile insanların yüreklerinde ki köy sevgisini

alevlendirdiği için minnettarım. Haydi şu an bile geç kalınmadı telefonu alın elinize

köylülerinizi toplayıp kurun sivil toplum örgütünüzü kurtarın köyünüzü fıkradaki

hemşerimizi de utandırın böylece.

Kasbot Erdal Aslan

Erdal38280@hotmail.com

www.borandere.com