Sürekli hata yapıyoruz,darbe alıyoruz ve başarısızlıklarımızın faturasını birilerine kesiyoruz.

Normal şartlar altında bu durum otomatik olarak “biz nerede hata yapıyoruz” sorusunu sormayı gerektirir;fakat bizler o kadar mükemmelizdir ki böyle bir soruyu kendimize sormayı zül görürüz.

Evet, ortada bir hata vardır fakat bu başkasının hatasıdır, tövbe haşa biz bir hatanın yanılgının mesulü değilizdir.

Artık ayaklarımız yere basmak zorundadır.

Bir sorunu düzeltmek;o sorunun varlığını kabul etmekle,sorunu doğru tespit etmekle ve nedenini doğru analiz etmekle başlar.

Sorunu doğru analiz etmenin yolu ise, ACABA NEDEN?  sorusunu sıkça sormaktan geçer.

O nedenle  bir önceki yazıda kaldığımız yerden devam edelim ve “ACABA NEDEN” diyelim.

Türkiye bizi ciddiye almıyor/muhatap almıyor. ACABA NEDEN ?

Çünkü bunca senedir yaşadığımız bu ülke topraklarında bir tek defa kendimiz olarak ortaya çıkmadık.

Sürekli bir sindirilmişlik,sürekli bir örtülü baskı ve uzun yıllar devam eden bu durumun doğal sonucu olarak da, suskun kendi içine kapalı ve sistemle biraz fazlaca uyumlu bir topluluk olarak yaşadık.

Kendimizi sürekli sistemin hoşuna gidecek şekilde tanımladık,tanımlattık.

Türkten fazla Türkçü olduk,herkesten fazla devletçi olduk,bu sınırları zorlamak istediğimizde bile kendimiz olamadık;

ya “islamcı kardeşliği savunan çerkes” olduk,

ya sözüm ona “halkların kardeşliğini savunan çerkes” olduk.

Ama hiçbir zaman sadece “Çerkes” olamadık,hiçbir zaman kendimiz olamadık ne yazık ki.

Neden sadece Çerkes olamadığımızı ise,bu köşede yayınlanan “Kafkasya üzerine düşünceler” başlıklı yazıda uzun uzun açıklamıştım.

Dilimize ve kültürümüze tarihimize sahip çıkamıyoruz. Meselelerimize sahip çıkamıyoruz, birbirimize sahip çıkamıyoruz.

Bir kez olsun, herhangi bir ülkede herhangi bir sorunumuza karşı yek vücut hareket ettiğimiz görülmedi daha.

Karşılaştığımız hemen her sorunda büyük hayal kırıklıkları yaşadığımız halde,duygusal ve sitem dolu nutukların ötesine geçerek  meseleyi mantıkla anlama/algılama ve reel duruma uygun akılcı politika geliştirme basiretini gösteremiyoruz.

Kendi aczimizin farkında olmayışımız bir yana,ortalarına düştüğümüz imparatorluk geleneği ve tecrübesi olan,siyasetlerini tüm bölge ölçeğinde planlayan iki devletin dış politika gibi konularda  bizi ciddiye almasını,hamasi nutuklarımızdan etkilenmesini bekliyoruz.

Daha çok bekleriz. Kendisini ciddiye almayan bir halkı hiç kimse ciddiye almaz.Yönümüzü diğer cepheye döndüğümüzde muhatabımız değişiyor ama sorun yine orta yerde duruyor; Rusya bizi ciddiye almıyor/muhatap almıyor. ACABA NEDEN ?

Biz anayurdumuzun Rusya federasyonu içerisinde olduğunu dikkate almadan,halkımızın bu federasyona üye cumhuriyetlerde,üstelik ekonomik olarak da  göbekten bağlı olduğunu dikkate almadan,çığırtkan savaş naraları ile ortaya çıkarsak;

Biz kendimiz uzaklarda bir yerlerde yaşıyor olmanın verdiği rahatlıkla, ne dediğimizi bilmez bir halde bu ülkenin tüm kurumlarına yöneticilerine küfredersek;

Biz bu günkü dünya konjonktürü içerisinde hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini bilmeden, elimizde bir ütopik harita ile hayali sınırlar çizer hayali devletler kurarsak;

Biz birilerinin dış siyasetine maşa olmaktan öte,hiçbir somut getirisi olmayan bir takım politik ayak oyunlarına alet olur,Rusya federasyonu ile ilişkilerimize aracı olması beklenen yerel cumhuriyetlerin destabilize olması için her türlü olumsuz propagandayı yaparsak;yönetimleri ve yerel yapıları küçümseyerek,alaycı tavırlarla olmayacak dayatmalarda bulunursak  Rusya federasyonu gibi bir dünya devinin bizi ciddiye almasını daha çok bekleriz. Tam aksine olayların normal seyri halinde bile,bizim dönüşümüzü ve yeniden Kafkasya’da güç kazanmamızı istemeyen merkezi yönetime,bu tür olayları bahane ederek önümüzü kesmesi için fırsat vermiş oluruz.

Eminim bu saydıklarımın her birisi için Rusyanın ne kadar da zalim antidemokratik,saldırgan vs.vs olduğu gibi bir çok karşı neden sıralanacaktır bazıları tarafından.

Fakat benim dikkat çekmek  istediğim şey; bu ve benzeri tavırların bize somut olarak getirisinin ne olduğudur.

Bu gün elimizde ne var ?

Cevabımız “hiç” ise bir sağlama yapalım, ACABA NEDEN ?

Türkleri ve Rusları bir yana koyalım şimdilik, doğrudan bizim davranış ve algılayışımızla

ilgili konularda soralım kendimize.

Bence asıl sorun bizde.

Girişte söylediğim gibi, sürekli topu başkalarına atarak her meseleden sıyırıyor,

sıyrılıyoruz.

Fakat şunu unutuyoruz ne yazık ki;biz sıyrıldığımızı düşünsek de o mesele bizim meselemizdir ve üzerimize düşen cesaretle samimiyetle soruna çözüm aramaktır,

meseleden sıyrılmak veya kaçmak değil.

Anayurdumuzda veya diasporada insanlarımız “ulus olma-gelecekte de tarih sahnesinde kalma” gibi bir kaygı içerisinde değillerse, bireylerimiz kendi etnik tarihsel kültürel farklılıklarının,bir folklorik nüanstan öte bir şey olduğunu kavramıyor,bunun kendilerine yüklediği sorumluluğu fark etmiyorlarsa  ACABA NEDEN ?

Bunca yılda anayurduna dönen insan sayısı,bırakın bir vatan bir gelecek kurmayı “orta ölçekli bir kasaba” oluşturacak sayıya ulaşmıyorsa  ACABA NEDEN ?

Bizler hep söylüyor olmakla birlikte gerçekte anayurdumuza dönmeye pek de istekli değilsek,döneceğimiz topraklardaki kardeşlerimiz de dönüşümüze ilk zamanlardaki kadar hevesli değillerse    ACABA NEDEN ?

Bu sorular daha uzatılabilir ama,biz şimdilik şu orta yerde duranlara bir cevap arayalım ve şunu asla unutmayalım :

Meselelerimizi doğru tanımlamadıkça önereceğimiz çözümlerimiz de doğru olmaz. Eğer üzerine konuştuğumuz sorun Çerkes ulusal sorunu ise, diğer tüm şartlanmışlıklarımızı bir kenara koyup,konuya bu pencereden bakmak zorundayız.

Sorunun tanımlanışı ulusal bir nitelik taşımıyorsa,önerilecek çözüm de ulusal bir nitelik taşımayacak demektir.

Bu da bizim on yıllardan bu yana süregelen Çerkeslik-Çerkescilik  meşgalesinin* niçin bir ulusal hareket karakteri kazanamamış olmasını açıklar sanırım.

*Bana göre bizim Çerkesliğimiz, durumumuza uygun ulusal bir tavrın geliştirilmesi, tarih kültür ve ulusal değerlerimizden istifade ile geleceğin yaratılmaı gibi zaruri görevleri kavrayıp gereğini yapmaktan çok; günü kurtarmaya yönelik amaçsız oyalanmalardan ibarettir,bu nedenle de somut hiçbir yararı olmayan boş bir meşgaledir.