Baharın çılgın sessizliğinde, saatler hep sonsuzluğu ayaz geçerdi Uzunyayla’da. Akan çatıların, sokaktaki diz boyu çamurun, eriyen karın, tepelerdeki beyaz beneklerin, çiçekten sapsarı kesilen çayırların, meleşen minik kuzuların ve

Asiliğin mevsimiydi

Bahar.

Kelebekler bile asiydi.

Kalbim kadar.

Ondokuz yaşın dumanlı başını taşıyıp, her an çizilebilen camsı yüreğini barındırıyordum göğsümün ortasında. Kırılganlıklarla kırıcılıkların tezat birleşiminin en uç noktasında oluşan bıçak sırtının üzerinde yaşıyordum ömrümü.

Delikanlıydım.

Ve kelebekler kadar asi…

— T’ale!

— Efendim?

— Nefo geldi, seni çağırıyor.

Usulca böyle söyledi annem kapıyı aralayarak. Şaşırdım.

***

Tepelerden tozu dumana katarak inen yılkı, köye dağılıp çocukları ürkütürdü Perşembe günleri. Tayların delice koşuşmaları, aygırların kişneyişi, şaha kalkıp birbirlerine meydan okuyuşları… Atlarda kendimi bulur, yüreğimi onlarda okurdum adeta! Çeşme başına her toplanışlarında; elimde annemden gizlice aldığım koca bir bez kese dolusu kesme şekerle usulca yanlarına sokulur, yelelerini okşayıp konuşurdum onlarla.

Atlar;

Bahar gibiydi.

Uzunyayla toprağı gibi…

***

Odadan dışarı çıktığımda, evin hemen girişinde, ayakta beni bekler halde buldum Nefo’yu; utandım! Kırık yaş büyüktü benden en az!

— Qeeblagha Nefo! Neden içeri gelmiyorsun?

— Yok, oğlum; sağol. Senden bir şey istemeye geldim ben.

— Nedir? Elimden gelecek bir şeyse hemen yapayım!

— Çok utanıyorum oğlum! Ama şey… Ayakkabısı var demişlerdi de senin için… Yarın bir düğüne gitmem

gerekiyor. O yüzden… Şey… Ayakkabılarını istemeye gelmiştim.

— Tabii tabii, ne demek! Hemen vereyim!

Gururluyduk biz.

Ve utanırdık.

İnsandık!

***

En çok, topraktan yükselen buğuyu severdim. Evin hemen önünde, kapının yanında duran binek taşının üzerinde oturur; yerden daireler çizerek, sinsi sinsi yükselip güneşe yaklaştıkça kaybolan buhar zerrelerinin rüzgarla dansını, ışıktaki eşsiz çırpınışını seyrederdim dakikalarca.

Uzunyayla’nın toprağı başkaydı.

Hayat kokardı!

Bir çift kunduram vardı; kösele… Simsiyah parıldarlardı; her kullandığımda tertemiz siler, kutusuna koyup öyle saklardım onları.

— Geri getiririm; güven bana! Hiçbir zarar gelmeyecek ayakkabılarına, emin ol!

— Gelse ne olacak Nefo; senden kıymetli mi bir çift ayakkabı?

Yüreğim cız etti ama!

— At arabasıyla gidip geleceğiz zaten oğlum.

Ellerini ovuşturdu utançla…

— Hemen getiriyorum; bekle.

Çocuk gibi hissetti kendini, ayakkabılarımı eline alınca… Bayramlıklarını kucaklamış bir çocuk gibi…

***

Evimizin arkası, olduğu gibi çayırlıktı! Hele mayıs geldi mi, görmeliydiniz! Her yer sapsarı olurdu; sarının en güzel tonu, en keskin kokusu, en sevimli teni, sesi, hüznü, matemi… Bir adımlık boş yer kalmazdı çayırlarda; her yer çiçek, çiçek, çiçek…

Ve mızıka sesi gibi

Su…

Yağmurun her dokunuşunda parçalanan yürekler gibi sanki; güneşin parmakları gibi, kafe’nin adımları, atın şahlanışı…

Mızıka

Sesi

Gibi

Su!

***

Saat onbirde başladı yağmur, gün boyu yağdı, gün boyu… Her yer çamurdu, ıslaktı, yapışkandı…

Haçeş’in tavanındaki delikleri yamayıp eve döndüm; güneş çoktan batmıştı. Keskin ayazın dondurduğu ellerimi, çeperleri kor gibi kızaran sobaya uzatmış, soğuğu tütsülerken tezek dumanıyla…

Kapı çaldı.

***

Islanan toprağın adım başı kabarışını severdim bir de… Ve üzerine bastığım, köstebek yuvasına benzeyen bu minicik kabarcıkların patlarken çıkardıkları o kof sesle, hemen ardından yükselen taze toprak kokusunu…

Uzunyayla;

Sanki insandı.

İnsanı da,

Uzunyayla…

Çıplaktı ayakları!

— Nefo; ıslanmışsın! Of, of! Neden çıktın bu havada evden?

— Evden çıkmadım yavrum. Daha yeni girdim köye, düğünden dönüyorum.

— Düğünden mi? Neyse, içeri gel hadi!

— Yok, yavrum, sağol. Bunları vereyim demiştim sadece.

Eski püskü ceketinin düğmelerini açtı.

***

Uzunyayla’da düğün kokardı bahar. Ve dediğim gibi; asilik kokardı. Yılkının peşindeki toz bulutu gibiydi hisler, karmakarışıktı… Her adımında bir mutluluk çiğnerdi insan farkında olmaksızın. Çiçeğin yaprakları gibiydik bizler. Kimi umutlarımız solup dökülürken, yenisi yeşerirdi; hastalıklara, açlıklara, fakirliklere, bahtsızlıklara, imkansızlıklara rağmen…

Biz iyi insanlardık.

Çünkü

Severdik.

Saygı duyardık.

***

Ayakkabılarım!

— Yavrum; evsahibinin küçük oğlu acemiymiş biraz; atların eğerlerini terleri soğumadan çıkarmış. Yarı yolda iki at birden hastalandı dönüşte. Binecek başka vasıta da bulamadık, yayan geldik onca yolu. Birden yağmur da bastırınca; çocukcağızın ayakkabıları ıslanmasın diye…

Yürüyerek gelmişti onca yolu Nefo!

Çıplak ayakla!

Emaneti korumak için sırf! Sırf mahçup olmamak, utanç verici bir duruma düşmemek için! Sırf beni üzmemek için! Sırf, o zamanların bulunmazı sayılan bir çift kunduramdan beni mahrum etmemek için…

Sırf, ayakkabılarıma zarar gelmeyeceğine dair bana verdiği sözü tutmuş olmanın verdiği iç huzurunu yaşayabilmek için!

Çıplak ayakla gelmişti Nefo onca yolu!

Ceketinin altına saklamıştı ayakkabılarımı.

Uzunyayla toprakları insandır!

İnsan ayakları yürümüştür üzerinde!