HASRETE YOLCULUK.

Aşağıda okuyacağınız olay her ne kadar bir hikaye gibi rivayet ediliyor olsa da  hem anayurtta hem diaspora da bilinen  gerçekten yaşanmış  bir dramdır.

Dıgulıbğuey  (bu günkü kızbrun) köyünde Ğueş’apşe Ümmet adında bir ihtiyar yaşardı. Oldukça varlıklı olan bu yaşlı adamın Ahmet ve Mahmut adında iki oğlu vardı. Ahmet evli ve henüz kundakta bir bebek sahibi idi.

Yaşlı adam oldukça ağırbaşlı ve kendi halinde bir adamdı,tüm zamanı ibadet etmekle kendi anlayışınca cennetlik olmak için çabalamakla geçerdi,yani dünya işleri ile pek bir alakası yoktu.

Bu aile yaşlı babalarının ısrarı ile 1903 yılında anayurttan ayrılıp Suriye’nin Şam vilayetine  göç etmeye karar verdiler.

Evli olan Ahmet’in eşi hiçbir şekilde bu göç işine razı gelmiyordu.

Ne kadar dil dökseler baskı yapsalar da genç kadın bu konuda fikrini değiştirmemiş  ve en sonunda  kundaktaki çocuğunu da alarak baba evine dönmüştü.

Diğerleri de çaresiz onu bırakarak İstanbul’a doğru yola düştüler.

Aradan üç beş yıl geçtikten sonra  çocuğun babası Ahmet oğlunu alıp götürmek üzere dönüp geldi , Nalçik bölge mahkemesine başvurdu ve oğlunu alabileceğine dair karar çıkarttı.

(o zamanlar gerek dini açıdan gerekse kanuni açıdan çocuk babanın sayılıyordu ve annenin hiçbir söz hakkı yoktu bu konuda)

Mahkemenin bu kararı bir görevli vasıtasıyla kadının ağabeyine tebliğ edilerek çocuğu en kısa sürede babasına vermesi gerektiği kendisine bildirildi.

Kadının ağabeyi ne yapsın, mahkeme kararı karşısında çaresiz çocuğu teslim etmek üzere babasına götürmek için eve geldi.

Geldi gelmesine, fakat ortada ne anne nede çocuk vardı. Her ikisi de sanki yer yarılmış içine girmişlerdi.

Yakın çevre uzak çevre demeden  gereken her yere bakıldı,

gidebilecekleri düşünülen her yer arandı.

En sonunda köyün epeyce dışında  kalan bir  ailenin ağılında hayvanların arasında köşeye büzülmüş ve birbirlerine sımsıkı sarılmış vaziyette buldular ana oğulu.

Kadının ağabeyi ata binmiş kucağında sımsıkı tuttuğu çocuğun çığlıklarına aldırmadan  onu babasına teslim etmeye götürürken, bir yandan “Allahım bize bu belaları getirenlerin cezasını sen ver” diye beddua ediyor,bir yandan da gözlerindeki yaşı gizlemeye çalışıyordu.

Zavallı anne ise çığlıklarıyla yeri göğü yırtıyordu. Arada bir kendisini tutanların ellerinden kurtularak çocuğunu götüren ağabeyinin arkasından yetişmeye çalışıyorsa da  yanındakiler buna izin vermiyorlardı.

Böylesine yürekleri parçalayan bir şekilde ana oğul’u ayırarak çocuğu İstanbula gönderdiler.

Ne o anne evlat sıcaklığını, ne de o evlat anne dokunuşunu hissedemedi bir daha.

Bu olay benzeri daha pek çok dram yaşandı o dönemde .

O gün erkekler de dahil olmak üzere olaya şahit olan ve gözyaşlarını tutabilen hiç kimse görmedim.

Elbed Hasan . Hatıralar kitabından.