Bu yazımda  kafkasyayla ilgili rüyalarımızdan, hayallerimizden bahsetmek istiyorum.

Mutlu bir aile, okuyan başarılı çocuklar, çalışan ve aileyi iyi geçindirebilecek bir geliri olan aile reisleri, iyi bir semtte  ev, avrupa araba, deniz kenarında bir yazlık, her yıl bir hafta olsun yurtiçi seyahat,  her yıl olmasa da arada  bir avrupa seyahati ve her şeyden önemlisi allahtan sağlığı bunları hepimiz çok sık aklımızdan geçiririz.

Fazla utopik olmasa gerek bunlar hepimizin dileği kaçınılmaz insan olmanın istekleridir. Peki başka hayallerimiz, rüyalarımız yok mu?

Rüya bir yerde, insanın kendi dünyası belki de en gizli dünyası. Herbirimizin  hayalinde, rüyasında yok mu bir Kafkasya’ya dönüş rüyası. Rüya kişinin bilinç altı düşündükleri denmez mi.Yoksa fazla utopik değildir diye saydıklarım bunlar mı bizim çerkeslik, dönüş bilincimizi yok ediyor.

Sürgünümsü psikozuyla aradan geçen bunca zamana rağmen orayla gönül bağımızı gerektiği kadar sıkılaştıramasakda koparmadık da. Bir zamanlar bize anlatıldığı kadarıyla Kafkasya’yı görmeden, oraları tanımazken bile onları sevmedik mi? Uzaklardaki ulaşılması imkansız gelen  Kafkasya’ya özlem duyar rüyalarımıza girmezmiydi. Gözlerimiz açık hayal edip oralara gitmek oraları görmek düşüncesi bir rüya da olsa bizi mutlu etmezmiydi.

İstenirse rüyalar da gerçek olabiliyormuş. Bari bir dönüş rüyası görelim o bilinçte olalım ki rüyasını görelim. Dilimiz, kültürümüz diyoruz yok olacağız diyoruz, yok olmamak için elele verip güçlenmek lazım. Elbetteki kimseye anavatanına dönmesi için sözle de olsa söyleyemezsin. Kolay karar verilecek bir süreç değil. Özeleştiri yapmam gerekirse çoğu kez ben de ikilemde kalmıyor değilim. Şartlar, şartlar diyip en kolay yolu seçip sucu şartlara yüklüyoruz.

Nalçik’te doğanın hertür rengin hakim olduğu ıhlamur ağaçlarının damlarcasını kokusunu hissettiğin pırıl pırıl güneşin doğduğu  Şıhalıgo’da sıra sıra dizilmiş bahçeli evlerin her birinde yunegoşlerimle yaşadığımı senaryoda olsa rüyasını görüyorum. Herbiriyle her an konuşamadığım günlerimde şişen dilimin acısını çıkartırcasına anadilimde konuşuyorum. Çocukluğumda kalma akşamüzeri gün batımına doğru köyün çeşmesinde akranlarımla sohbet ediyorum, evden birinin hadi artık suyu getir seslenmelerini duyuyorum. Her çalan müzikte benim enstrümanımdan benim ritmik hareketlerimden bir şeyler çıkarıyorum. Yok böyle bir müzik, yok böyle bir dans diyorum.

Rüya bu daha neler yazılmaz ki,  gördüğün olmasa da görmek istediğin rüya. Zenciler Amerika da rüyalarını gerçekleştirdiler.  Başkan adaylarının zafer konuşmasını yaparken onları sempatiyle izledim. Kendimizden bir şeyler görür gibiydim,  oralarda olup bir oyda ben vermek geldi içimden. Oysa oy  kullanmak hiçbir zaman benim için bir zorunluluktan bir vatandaşlık görevini yerine getirmekten öteye gitmemiştir. 

Güzel kafkasyanın içinde olduğu herkesin kendi rüyasını gerçekleştirmesi dileği ile…