* * *

     Gel zaman git zaman, çevreyi keşfe girişmişler.
     Bu karanlık dünyayı ve hayatın kaynağını deşmişler.
     Onları besleyip büyüten kordonu fark edince
     O kordonla kendilerini var eden Anne'lerine şükretmişler.
     Sonra başlamış bir varoluş tartışması:
     "Buraya nereden geldik, biz nasıl olduk" diye sormuş ikizler...
     "Annemiz" demiş biri, "O bizi var etti, bize can verdi."
     "Ne biliyorsun" diye itiraz etmiş öteki, "Sen hiç Anneni görmedin ki...":
     "Belki de o sadece zihnimizdedir. Anne inancı bizi rahatlattığı için uydurduğumuz bir şeydir."
     

     * * *

     Süredursun ana rahmindeki tartışma, ikizler büyüyüp gelişmişler.
     Rahme sığmaz olup tekmeleşmişler.
     Artık parmakları ve kulakları varmış kerataların...
     Büyüdükçe anlamışlar ki, yolun sonu yakın...
     Gün gelecek, bu güzelim hayat bitecek;
     Karanlık bir yolculuk, onları bir başka diyara çekecek.
     

     * * *

     "- Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz" diye fısıldamış ikizlerden biri efkarla...
     "- Ben gitmek istemiyorum" diye diretmiş öteki; "doyamadım ki daha hayata..."
     "- Ama mukadderat alnına yazılandır; dua et, belki doğumdan sonra hayat vardır."
     Sormuş karamsar olan:
     "- Bir gün bize hayat veren kordon kesilecek. Ondan sonra başımıza neler gelecek?"
     Şiirle cevaplamış iyimser olan:
     "Birçok giden/ memnun ki yerinden/ çok seneler geçti/ dönen yok seferinden..."
     

     * * *