Çerkeslerin düşünce ve hayal güçlerinin sosyal yaşamlarının kahramanlık ve savaşçılıklarının efsaneler ve Çerkes hikayeleri üzerinde çok önemli bir etkisi vardır. Çerkes bireyinde mevcut yüksek ahlak,güçlü terbiye ve özgürlük tutkusunun kaynağı buraya dayanır.

Akdenizin köklü yunan medeniyetini kuranların ecdadımız diye ilan ettikleri dokalyon Kafkasyalı bir muhacirdir.

Doğu medeniyetinin öncüleri olan İranlılar Kafkas'ı insanlığın beşiği olarak kabul ederler.

İran menşeli zend-avesta mukaddes rivayetlerinde  Kafkastan Guhukaf adıyla bahseder,Elbruz ve Kazbek dağlarını tanrıların yuvası olarak kabul eder.

Doğu aleminde Kafkasya efsaneler diyarıdır. O kadar ki zaman zaman bu efsanelerde gerçek ile hayal birbirine karışmıştır.

Çerkeslerde efsanelerin hikayelerle dayanışması, milli geleneğin kanun diye kutsadığı Xabze'nin koyduğu kuralların birer somut eylem olarak ortaya çıkmasında,fertler arasındaki cemiyet kudret ve hakimiyetinin örneği olan karşılıklı saygının yerleşmesinde belirleyici olmuştur.

Çerkesler,Keltler ve İskitler gibi tanrılarını hep ormanlarda seçerler,duygularının en derinini geçilmez ormanlarda, asırlar geçirmiş ağaçlarda bulurlardı.

Savaşlarını daha çok ormanlarda yaparlar,düşmandan korunmak,sellerde fırtınalardan kendilerini korumak için dağ yamaçlarından çok ormanı tercih ederler,ormandaki ilahlardan medet umarlardı.

Bu nedenle ormanlara ve tıpkı ormanlar gibi bahçelerine çok önem verirlerdi.

İlahların bulunduğu ormanlar Çerkesler’in mabedi sığınağı ve toplantı yeri olduğu kadar harp meydanı,aşk ve sevda yuvası,hayal ve hatıra yeri idi.Yaprak sesleri,ağaç dallarının uğultusu müziklerinin bir ilham kaynağı

Rüzgarların ormanda çıkarttığı seslere büyük önem verilirdi.Efsanelerin en büyük koruyucusu sihirbazlar ve kahinlerdi.

Ormandaki ağaç seslerinin etkilerini geleceğe kadere bağlayıp gaipten haber verenler bu kahinlerdi