MÜKREMİN ÖNER-04 Aralık 2006, Pazartesi

Zamanı geldiğinde evlenmeye karar vermek ve evlenmek insan hayatının en önemli safhalarından biridir.Evlilik aynı zamanda sosyal hayata yeni bir aile halkasının eklenerek insan soyunun canlılığını,sürekliliğini devam ettirmesi sürecinin  önemli bir adımıdır.

            Her anne – baba , bacı –kardeş , amca – dayı ,hala – teyze ve hısım akrabalar yeni kurulacak olan bir ailenin sağlıklı ve mutlu olmasını  can –ı gönülden arzu ederler.Bunun  için özellikle ebeveynler ( anne – baba ) ellerinden gelen her türlü ihtimamı ,gayreti gösterirler.

            Geçmişte bilinçli anne –babalar ( aileler ) gelin veya damat tercihlerini yaparken kendilerine uyum sağlayacak ailelerden olmasına , özellikle de sosyal hayatta yetenek , maharet , cesaret ve insanlıklarıyla kişiliklerini göstermiş , toplumun saygınlığını , güvenini kazanmış ailelerden ve gençlerden olmasına özen gösterirlerdi.Şimdi de pek çok şuurlu ebeveyn  bu hususu nazar-ı itibarda tutmaya gayret etmektedir. Ancak son yıllarda bazı gençler , yüksek öğrenim ve iş hayatı dolayısıyla daha geniş ve farklı sosyal çevrede tanıştıkları karşı cinsten birisiyle gençliğin de verdiği arayış ve heyecanın etkisinde kalarak oluşan gönül bağları neticesinde oldukça farklı aile kültürlerine rağmen pek çok önemli hususu göz ardı ederek adeta bir oldu bittiyle evliliğe karar vermektedirler. Bu durum karşısında ebeveynlerin ekseriyeti seslerini çıkaramamakla beraber özellikle bazı babalar , kendilerine göre muhtelif haklı sebeplerden  dolayı bu evlenme kararına itiraz etmekte , çocuklarının  ısrarcı olmalarını kabullenememekte ve el bebek – gül bebek  yetiştirdikleri evlatlarına yıllar boyu dargın ve üzüntülü bir hayat geçirmektedirler.Bu nahoş neticeden ebeveynlerle birlikte her iki aile ve akrabaları , hatta olaydan haberdar olan dost , ahbaplar da rahatsız , huzursuz olmaktadırlar.Bu durumun bireysel ve aile hayatında hiç de küçümsenemeyecek önemli yaralar açtığını göz ardı etmemek gerekmektedir.

            Demem o ki : Birey , aile ve akraba çevresi sosyal bir bütünlük arz eder; tıpkı insan vücudunun bütün organlarının biyolojik ve fizyolojik bütünlüğü gibi.Nasıl ki bir organımız hastalandığında vücudumuzun tamamında huzursuzluk oluşuyor ve sağlıklı olamıyor isek , aile ve yakın sosyal çevremizde ( hısım ve akrabalar da dahil) meydana gelen bir problem  ,kabullenilemeyen bir evlilik her iki tarafın da ailelerini huzursuz ettiği gibi yeni kurulan ailenin de mutluluğunu mutlaka gölgeleyecektir.Ayrıca da zaten uyumlu olup olamayacaklarından ziyade basit ve yüzeysel iç güdülerle yapılan evliliklerin uzun vadede (1-2 yıl sonrasından itibaren ) mutluluk getirmediği , bir yerlerden çatlaklar oluştuğu ancak yanlıştan da kolay kolay dönülemediğinden bütün olumsuzlukların sineye çekildiği fakat bir yerlerden de depreştiği maalesef görülmektedir.Öyle ise evlilik işi çok önemli bir iştir.Evleneceğimiz hayat boyu birlikte olacağımız “Ha” deyince vazgeçemeyeceğimiz eşimizi ,kişiyi seçerken , belirlerken ,kararımızı verirken:

1-      Bize yıllarını veren , bizim onlar için hiçbir zaman  yapamayacağımız fedakarlıklar gösteren anne –babamızı , ailemizi dışlamamaya ,onların onayını almaya önem vermeliyiz .

2-      Evleneceğimiz insanla kültürlerimizin ve kişiliklerimizin uyuşup uyuşmayacağını nazar-ı itibara almalıyız .

3-      Ailelerimizin birbirleriyle uyum sağlayıp sağlayamayacağını da göz önünde bulundurmalıyız.

4-      Dünyaya (makam ,mevki,ev ,eşya,araba,yeme,içme,eğlenme,hayır-hasenat,iktisat ve siyaset…) , ahirete ,gelenek –göreneklere, örf ve adetlere , insanlığa bakışlarımızın da örtüşüp örtüşmediğine  dikkat etmeliyiz .

5-      Güzellik ve zenginliğin gelip geçici olduğunu , esas önemli olanın doğru inanç ,güzel ahlak ve sağlam karakter sahibi olmak olduğunu asla ve asla göz ardı etmemeliyiz.

Kısa bir dönem (birkaç ay veya birkaç yıl) mutluluğu uğruna ömür boyu mutsuzluklara  yol açacak yanlış kararlardan kaçınmanın daha akıllıca bir davranış olacağı kanısındayım.

Tabii ki gençlerimizin bu bilinci kazanıp kazanamamalarının  birinci derecede sorumluluğunun anne – babalar ve yakın sosyal çevre (hısım –akrabalar)olduğunu da unutmamalıyız.Bu cümleden olarak ebeveynlerin bütün gayretlerine rağmen tasvip etmedikleri bazı evlilikler “has bel kader” olmuş ise bunu da fazla abartmadan , yarayı büyütmeden ,sonradan altında ezilecekleri söz ve davranışlardan kaçınarak makul bir tutum göstermeleri daha hayırlı olur diye düşünüyorum.

            Sosyal çevremizde gördüğümüz, duyduğumuz her aile problemi; aile geçimsizlikleri ,akrabalar arasındaki dargınlıklar, boşanmalar , intiharlar hepimizin yüreğini kanatan toplumsal birer yaradır.Bu toplumsal yaraların olmaması , olmuş ise telafisi ve tedavisi için herkes elinden gelen gayreti göstermelidir.

            Cenab-ı  Allah (C.C) hiçbir ana – baba ile evladı zıtlaştırmasın , karşı karşıya getirmesin;henüz hayatta iken birbirlerine ölmüş nazarıyla baktırmasın.

            Kurulacak her  yeni aile yuvasının karşılıklı sevgi,saygı ve güven ortamında, toplumu ve insanlığı daha mutlu yarınlara taşıyacak sağlıklı birer kurum olması en büyük hedefimiz olmalıdır.