İnsanın insan olabilmesi, ancak kendisinin çok önemli bir varlık olduğunun ve varlık sebebinin farkına varabilmesiyle mümkündür. O halde insana verilecek eğitimin temelinde özgüvenin ve insanlık değerlerinin kazandırılmasına yönelik ameliyeler olmalıdır. Eğitim neticesinde insan; insan kavramının içeriğinin, insana verilen değerin mahiyetinin, insan olmanın sorumluluklarının bilincinde olabilmeli ve bu bilinci davranışlarına yansıtabilmelidir.

            Yaratılış gayesinin farkında olabilmek başlı başına çok önemli bir insanlık değeridir. Gerçek manada insan olabilmenin ilk adımı varlık sebebini bilmek olsa gerek. Varlık sebebinin farkında olmayan bir insan “insan” olma özelliğini kazanamayacağı gibi sıradan bir varlık olmanın ötesine de geçemez. Varlık sebebinin farkında olan özgüven sahibi insan aklını iyi kullanmaya, doğru düşünmeye yöneltir. İşte o zaman hak ile batılı, doğru ile yanlışı, iyi ile kötüyü, faydalı ile zararlıyı… ayırt etme melekeleri gelişir. Hayatını bu kazanımlarına göre tanzim eder.

            İnsan öylesine değerli bir varlıktır ki; Cenab-ı Allah onu en şerefli mahluk olarak yarattığını Kur’an-ı Kerim’de beyan etmiştir. Durum böyle olunca insan sıradan bir varlık gibi davranamaz. Sıradan bir hayat süremez. Her aklına geleni ölçmeden, tartmadan söyleyemez, sağa sola sataşamaz, başkalarına zarar veremez, “Eşref-i mahluk” olma niteliğine uymayan fiillerde bulunamaz. Hayatını akıl ve mantık ölçüleri içerisinde ilahi emirlere uygun olarak istikrarlı, tutarlı, şahsiyetli ve vakur bir şekilde insanca yaşar.

            Öyle ki; bütün zamanı, hatta ömrü planlı programlıdır. Yemesi-içmesi, giyimi-kuşamı, oturması-kalkması, üzüntüsü-sevinci… hep ölçülüdür. Bütün yaşamını insanlık standartları çerçevesinde sürdürme gayreti içerisinde olur. “İnsan” olan insan tabiatla ve bütün yaratıklarla iyi ilişkiler kurmaya gayret eder.

            Her insan muhatabından ilgi, sevgi, güler yüz ve kolaylık bekler. Yani insanlık bekler. Çoğu zaman insanlık yapmak çok da zor bir iş değildir. Ne var ki; insanlığın gereğini yapmanın işlerimizi ne kadar kolaylaştıracağının, hayatımızı ne derece güzelleştireceğinin farkında olmadığımızdan olsa gerek, hiç de zor olmayan bir güler yüzü, iki güzel sözü birbirimizden esirger, verilen bir selamı almada bile gereken hassasiyeti gösteremeyiz çoğu zaman. Oysa sevgili peygamberimiz Hz. Muhammed (SAV): “Aranızdaki sevgi ve muhabbetin artmasını istiyorsanız Selamlaşınız” demek suretiyle Müslümanlar arasında iyi diyalog kurulmasının önemine işaret etmiştir. İlişkilerde güzel bir başlangıç, güzel sonuçlar getirir. Güzel ve iyi işlerin çoğalması iyi insan olabilmekle orantılıdır. Her insan kendisine insanca davranılmasını, saygı gösterilmesini bekler. Bu beklenti de yine insan olmamızdan kaynaklanmaktadır. Yani her insanın özünde, fıtratında bir insanlık arayışı vardır. İşte bu özü, bu nüveyi aile, okul ve toplum iyi değerlendirmenin yollarını aramalı, bireyler de kendi kendilerine bu güzel fıtratı geliştirmeye gayret göstermelidirler.

            İşte o zaman gerçek manada insan olmanın önünü açabileceğiz ve “insan” olacağız. Ve işte o zaman “insan” olan insan: Alışverişinde dürüst olacaktır. Verdiği sözü yerine getirecektir. İster amir, ister memur, ister fakir, ister zengin olsun nezaketli, iyi niyetli, hoşgörülü, kolaylaştırıcı, fedakar, “ben” değil “biz” merkezli olacaktır. İşini en iyi, en güzel, en kaliteli, en temiz yapma gayreti içerisinde olacaktır. Kendisine verilmesini arzu ettiği değeri ve hizmeti muhataplarına eksiksiz olarak sunacaktır.

            Toplumsal hayatımızda; evde, sokakta, işyerinde yukarıdaki güzel niteliklere sahip insanlar olduğunu, yani dünyamızda ve çevremizde gerçek insanlık değerinin yaşandığını bir düşünelim hele!.. Bak sen, o zaman hayat nasıl da güzel olurdu! O zaman bugünkü fakir fukara sömürüsü, bugünkü insanlık dışı işkenceler ve katliamlar olur muydu? Olmazdı, olamazdı elbet ve hayat gerçekten güzel olurdu.

            Gerçek insanlık değerlerinin benimsendiği ve yaşandığı günlere kavuşmak temennisiyle.